همه بیاد داریم در کودکی بوقت تشویق و نوازش مادرانه گفته میشد بچه من حتما دکتر میشه یا مهندس واز همان هنگام ذهنیت آنکه فقط شغل دکتری یا مهندسی مورد قبول است ایجاد میشد حتی در بازی های کودکانه بازی مریض ودکتر یا دکتر بازی بسیار رواج داشت و موردپسند کودکان، ابته هنوز بازیهای کامپیوتری رواج نیافته بودند.در دوران دبستان نیز معلمان به موضوع "شغل مورد علاقه شما در آینده چیست" توجهی ویژه داشتند و اغلب در زنگ انشاء جزء تکالیف داده شده بود و دانش آموزان درانشاء تحریری نیز غالبا به چهار موضوع دکتری، مهندسی، خلبانی و معلمی می پرداختند که موضوع علاقمندی به شغل معلمی بیشتر به خاطر خوش آمد معلم واخذ نمره بود، درمورد شغل شریف وانسانی معلم که هیچ عاقبت دنیوی در ان نیست در فرصتهای بعدی خواهم نوشت .
موضوع مورد توجه من که امروز به آن خواهم پرداخت شغل مرده شوئی است.
پسری آشنا که توجهش به شخص جالبی بنام ملا احمد جلب شده بود و فهمیده بود کارش مرده شوئی است در یکی از همین زنگهای انشاء بعنوان شغل مورد علاقه ، حال از روی طنز یا واقعیت شغل مرده شوئی را انتخاب کرده بود. وشرح مبسوطی در مورد زندگی و کار ملا احمد نوشته و خوانده بود ومسبب خنده و ریسه سایر دانش آموزان شده و نمره صفر گرفته بود.
در صحبت با من استدلال میکرد همه که نباید دکتر ومهندس شوند ، خوب یکی هم باید این مرده ها را بشوید اگر یکی نباشد مرده ها را بشوید ودیگری دفن کند خوب مرده ها روی هم تلمبار میشوند و بوی تعفن محله وشهر را میگیرد، اهالی ومخصوصا همین دکترها ومهندسها که دیگرنمیتوانند زندگی کنند.
در نتیجه ما مرده شور هم لازم داریم و این هم شغلی است قابل احترام ولی در جامعه امروزی ما، مرده شور احترامی ندارد مردم فقط بهنگام نیاز با آنها سلامی دارند خانه به آنان اجاره نمیدهند مگر آنکه شغلشان را پنهان کنند و اگر بعدا هم از کارشان خبردار شوند جوابشان میکنند. در مراسم ها کمتر دعوت میشوند وافراد با آگاهی از نوع کارشان سعی میکنند از آنان کناره گیری کنند و این خود سبب دروغ گوئی نا خواسته میشود که مایه تمام مفاسد است .
بدون تردید قبول داریم جامعه به شغلهایی چون مرده شور، قبرکن، تخلیه فاضلاب و نظافتچی نیاز مبرم دارد پس به آنان و شغلشان احترام بگذاریم و سعی کنیم از حیث مادی نیز آنان را تامین کنیم تا جامعه ای خوشبخت وسالم فرا خور ایران و ایرانی داشته باشیم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر