بارها شنیده ایم که کارمندان میگویند به اندازه ای که حقوق میدهند کار میکنیم! چرا هرگز فکر نمیکنیم به اندازه ای که کار میکنیم حقوق میگیرند!
مطمئنا در زمان استخدام اگر پیشنهاد بهتری وجود داشت سراغ 
دیر سر کار حاضر میشوند. در طول ساعات کاری به اشکال مختلف مثل تلفن شخصی، موبایل، پاسخ گوئی اس ام اس، بازی و جستجوی بیهوده در اینترنت، صحبتهای شخصی، به بهانه های مختلف ترک میز کارنمودن، چای، میان وعده و عصرانه و ساعتی قبل از ساعت پایان کارجمع نمودن کار و آماده برای خروج و… از کار کسر میگذارند وهمه راحق میدانند. در نتیجه کار مفید در کشور به حدود یک تا دو ساعت میرسد!
وجدان کاری وجود ندارد. و کسر گذاردن از کار را نوعی زرنگی میدانند، در صورتی که این پدیده نوعی دزدی و خیانت است . کارپذیر در مقابل حقوق پذیرش شده تعهد مقدار ساعت معین کا را دارد و هرچه که کم بگذارد، کم فروشی است.
قریب به اتفاق کارمندان مرتبا از کمی حقوق مینالند ولی هیچگاه از کم کاری و کمبود شدید ساعت مفید کار صحبتی بمیان نمی آید.
کار وساعت دو پدیده متضاد و مخالف یگدیگرند، همیشه منتظریم ساعت بگذرد ونه کار انجام شود، گذری در رزومه کاری کار آفرینان و اشخاصی که در آمد خوب دارند، ملاحظه خواهد شد که اینان ساعت را نمیشناسند و کار ملاک عملشان قرار گرفته است.
در تاریخچه کاری آنانی که موفقیت را بدست آورده اند مشاهده میشود کار برهر مطلب دیگری الویت داشته وهیچگاه ساعت کاری ، ایام تعطیل به صور متداول ، تنبلی و کار امروز را به فردا محول نمودن نداشته اند. بخوبی آکاه بودند که شرط ثروتمندشدن ، زندگی خوب داشتن، و آسایش برای خویش وخانواده کار است وبس!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر